Μια μικρή-μέγιστη κοινωνική Αλλαγή

Για να αλλάξουν καταστάσεις, απαιτείται συνήθως να αλλάζουν νοοτροπίες. Και σε αυτή τη φάση, σε αυτή τη χρονική στιγμή, η αλλαγή νοοτροπίας σε όποιο φλέγον ζήτημα, μπορεί να ανοίξει δρόμους σε αδιέξοδα.
Αναφέρομαι, βεβαίως, στη κοινωνική νοοτροπία του συνδικαλίζεσθαι, συγκεκριμενοποιόντας τη θέση μου: στην Ελλάδα.
Όσο σημαντικό είναι να ελέγχεσαι για αυτό που κάνεις από τους ανωτέρους σου, άλλο τόσο σημαντικό είναι να ελέγχεσαι και από τους κατώτερούς σου. Ας προχωρήσουμε παραπέρα: όχι μόνο να ελέγχεσαι αλλά και να επηρεάζεσαι από τις γνώμες ή τις προτάσεις τους, όταν αυτό μπορεί να αποτελέσει βήμα προόδου για εσένα και το αποτέλεσμα της εργασίας σου.
Το ελληνικό Κράτος λοιπόν, ως ομογενοποιημένη έννοια εξουσίας, "ελέγχεται" από τη Δικαστική Εξουσία για την ορθότητα των αποφάσεών του. Θεσμικά, ελέγχεται και είναι αντικείμενο κριτικής από τις λεγόμενες "ομάδες πίεσης", τον συνδικαλισμό εν γένει.

Εκεί που εντοπίζεται το πρόβλημα, είναι στο γεγονός ότι ο Ελέγχων είναι μέρος
του Ελεγχόμενου.

Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις, όπως οι συνομοσπονδίες εργαζομένων, οι ενώσεις φοιτητών κλπ είναι κομμάτι της κρατικής-κομματικής μηχανής. Σε όλες τις οργανώσεις, τα Διοικητικά Συμβούλια είναι φέουδα κομμάτων. Δεν αναφέρομαι στα πρόσωπα που τα συγκροτούν, αλλά στον τρόπο με τον οποίο εκλέγονται για να αντιπροσωπεύσουν ένα κομμάτι του πληθυσμού. Το μέλος της π.χ Συνομοσπονδίας Χ , είναι αναγκασμένο να ψηφίσει στις συνδικαλιστικές εκλογές ένα συνδιασμό υποψηφίων (που είναι πάντα κομματικός), και όχι με βάση τη καταλληλότητα του υποψηφίου για τη Διοίκηση της Συνομοσπονδίας. Έτσι, δίνει την επιλογή του (ακόμα και με σταυρό) σε υποψηφίους συνδιασμών, τουναντίον οι ψήφοι καταμετρώνται στη παράταξη. Έτσι, τον εργαζόμενο αυτόν, τον εκπροσωπεί στο εξής, ο ήδη ορισμένος "εργατοπατέρας" (άξιος ή μή).
Το επικίνδυνο, το οποίο το ζούμε καθημερινά, είναι το κράτος να έχει να αντιμετωπίσει ως συνομιλητές φερέφωνα κομμάτων (δηλαδή διάλογος κόμματος με φερέφωνο κόμματος), το οποίο είναι αδιάφορο τι είδους συμφέροντα εκπροσωπεί και βεβαίως πόσο άξιο έχει κριθεί ότι είναι για να εκπροσωπεί.

Το αποτέλεσμα είναι οι μεγάλες συνδικαλισιτκές οργανώσεις, παράλληλα με αυτές τις τοπικές, αλλά εξίσου κοινωνικά (και κομματικά προσθέτω) ισχυρές, να μπορούν να ασκούν εξουσία έναντι στην εξουσία (who governs? / ποίος κυβερνά;) και να μπορούν να παραλύουν το κράτος και να απορρυθμίζουν τη κοινωνική ζωή οποτεδήποτε το θελήσουν, άνευ σημασίας του αποτελέσματος.

Αυτό το οποίο μοιάζει λογικότερο, είναι να μπορεί ο κάθε ψηφοφόρος να εκλέγει τον συνδικαλιστή της επιθυμίας του, κρίνοντας ο ΊΔΙΟΣ ποιός μπορεί να είναι ο καταλληλότερος, ανάμεσα σε άλλους, σε ένα καθολικό ψηφοδέλτιο.

Το τρομακτικό της ιστορίας είναι το γεγονός, ότι στις αρχές της δεκαετίας του '80, όταν ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου θέλησε να κατευνάσει τις όποιες κοινωνικές αντιδράσεις, αλλά και να εντάξει στον κρατικό (πλέον) ιστό με έμμεσο τρόπο όσο περισσότερους πολίτες μπορούσε, σκέφτηκε να επιβάλλει με σειρά νόμων, τον τρόπο με τον οποίο θα γίνονται οι εκλογές στις Ομάδες Πίεσης (κρατικός παρεμβατισμός, κορπορατισμός). Έτσι δημιουργήθηκαν οι παρατάξεις, έτσι όμως αποδυναμώθηκαν οι οργανώσεις.
Με τη κομματικοποίηση της κοινωνίας, δημιουργήθηκαν αντιπαλλότητες και πολλές φορές στην Ελλάδα έφτασε σε σημείο να εκποσωπείται ένας κλάδος από πολλές/διαφορετικές οργανώσεις οι οποίες είναι αντίστοιχα προσκολλημένες στο ένα ή στο άλλο κόμμα (ΠΑ.Σ.Ε.ΓΕ.Σ / ΓΕΣΑΣΕ/ΣΥΔΑΣΕ), ή ο συνδικαλισμός αλλού να φαντάζει ουτοπία (διάλυση της ΕΦΕΕ). Φαντάζομαι, ήδη θα αναρωτιέστε τί είδους πίεση μπορεί να ασκείται και εις όφελος ποίων-πλέον;!
Και όχι μόνον αυτό. Πλέον η χώρα είναι δύσκολο να κυβερνηθεί αποτελεσματικά. Διότι όποια θετική/αρνητική, ουσιαστική/ανούσια απόφαση προσκρούει σε αντιδράσεις που άγονται κομματικά με σκοπό τη κατάρρευση του συστήματος. Με όλες τις συνέπειες τόσο εντός, όσο και στο εξωτερικό σε θέματα Οικονομίας, Τουρισμού κλπ.

Πως γίνεται να αλλάξεις όμως νοοτροπία; Πως γίνεται να επαναφέρεις τη χώρα
σε μια νέα προοπτική, όπου η κοινωνία θα συμμετέχει ουσιαστικά, χωρίς η άποψή
της να κοσκινίζεται από αυτή των φερεφώνων;

Μην ψάχνετε να λύσετε γόρδιο δεσμό. Η λύση ξεκινάει από εκεί που μπλέκτηκε. Από το σημείο όπου το κράτος επιβάλλει στις οργανώσεις τον τρόπο με τον οποίο θα γίνονται οι εκλογικές διαδικασίες, αφαιρόντας κάθε δικαίωμα ελευθερίας.
Και θα υπάρχει Πολιτικό Κόστος.

Εκτός εάν οι "διαμορφωτές γνώμης" δημιουργήσουν το κατάλληλο πεδίο προς συζήτηση...